Jelle – zoekt de bananenbar

Er zijn plekken in Amsterdam waar alle toeristen wel zijn geweest, maar ik nog niet. Het Anne Frankhuis bijvoorbeeld. Het lijkt mij ontzettend interessant, maar om als Amsterdammer aan te sluiten in de rij toeristen voelt gewoon raar. Bovendien: dat Anne Frank-huis loopt niet weg natuurlijk. Datzelfde heb ik altijd gehad met de Bananenbar. Het leek mij een reuze interessante plek, maar om daar nou in je eentje heen te gaan is natuurlijk een beetje gek.

Gelukkig kreeg ik buitenlandse vrienden op bezoek die de Bananenbar wilden zien. We gingen naar de Wallen, waar wij laveerden tussen de massa’s laveloze Britten. Het viel mij op dat er geen mannetjes meer stonden die ‘coke’ fluisterden. Dat kan zijn omdat er minder gebruikt wordt, of omdat het makkelijker te krijgen is. Ik vrees het laatste. Laatst was ik in een bepaalde bar aan de Spuistraat waar een lange rij stond voor het herentoilet, maar het urinoir was vrij. Drie keer raden wat ze daar op de wc deden.

Enfin, de Bananenbar konden wij niet vinden dus liepen binnen bij een ‘Live Sex Show’. Het voorprogramma bestond uit een dame die een sigaret kon roken vanuit een bijzondere plek. Vervolgens dimde het licht, ging zij met haar benen omhoog in een soort omgekeerde spagaat en stak een kaars op in de bijzondere plek. Tenslotte sleepte zij een van de laveloze Britten het podium op, die zijn T-shirt uit moest trekken en op de grond moest gaan liggen. De dame vroeg naar de naam van zijn vriendin, stak een Edding in de bijzondere plek en schreef de naam van zijn vriendin op zijn torso. Gelukkig was de jongen te dronken om de rampzaligheid van de situatie te overzien.

Naast mij zat een Deen in onberispelijk pak met een attachékoffertje. Hij had een vergadering gehad op de Zuidas. Altijd als hij nog een paar uur te doden had voor zijn vlucht naar Kopenhagen ging hij naar deze tent, vertelde hij, en keek nuchter naar het podium, alsof hij eigenlijk nog op de vergadering was.

Vervolgens verschenen een man en een vrouw in een priestergewaad op het podium. Het gewaad ging af en de twee begonnen de liefde met elkaar te bedrijven. Liefde is misschien precies het verkeerde woord. Zij hadden dezelfde zakelijke uitdrukking als de Deen die naast mij zat. Nog absurder: precies bij het begin van elk nieuw couplet deden zij een nieuw standje. Ik zou nog opgewondener raken van het gebouw van De Nederlandsche Bank op een regenachtige oktoberochtend.

Buiten kwam ik de jongen tegen. Hij vertelde dat het meisje zijn vriendin was, en dat hij vier keer per dag de show deed. Hij stapte op zijn fiets en vond zijn weg tussen de dronken Britten. Zijn werkdag zat er weer op.

Eerdere columns verschenen in de bundel Van Moskou tot Medan

2 reacties op Jelle – zoekt de bananenbar

  1. Reactie van Gosse

    Tip voor het Anne Frank huis: je kunt op hun website een kaartje kopen dan hoef je niet in de rij te staan, loop je zo naar binnen!

  2. Reactie van tulp

    Bananenbar altijd al eens willen bezoeken… Nah nac jou ervaring geen zon meer..

Reageren