Jelle vindt een snotdoek

Cultuur is voor mij als een glas water op je nachtkastje: het is fijn om te weten dat je
’s nachts een slokje water kan nemen. De behoefte is er niet altijd, maar als die er is, staat het glaasje er. Er is al lang en breed geschreven over de bezuinigingen in de cultuursector, dus dat ga ik niet ook nog eens doen. Hoewel: ook ik ken kunstenaars die tienduizenden euro’s aan subsidies ontvangen en daar vervolgens heel erg weinig mee doen. Maar dat is geen argument om te bezuinigen, vind ik. Dan zou je ook op zo’n beetje alle ministeries kunnen bezuinigen omdat er zoveel
incompetente en improductieve ambtenaren rondlopen. Een paar rotte appels horen er gewoon bij.
Afgelopen week dronk ik veel uit het glaasje. Drie voorstellingen, waarvan twee met een uitroepteken. Ik ging eerst naar de musical Fela! in Carré. Het was het verjaardagscadeau voor mijn zus uit Amerika, die een groot musicalfan is. De volgende dag ging ik naar de examenvoorstelling van het conservatorium in Den Haag. De ballerina waar ik voor kwam, was negen jaar oud dus ik verwachtte een ietwat knullige voorstelling. Er is nog een foto van toen ik negen jaar oud was en viool speelde in de Bachzaal. Ik sta in een rijtje kinderen en ik houd als enige mijn viool op de verkeerde manier vast. Niets van dat alles. De kinderen dansten alsof zij al tien jaar bij het Bolsjoi werkten. Ik stelde mij voor hoe het is om jarenlang je leven aan dans te wijden, en als je eenmaal van het conservatorium af bent, de meeste dansgezelschappen zijn wegbezuinigd.
Ten slotte bezocht ik het toneelstuk De Russen! in de Stadsschouwburg, een samenvoeging van twee stukken van mijn idool Tsjechov. Het was een tour de force; het stuk duurde bijna zes uur, dus er waren twee pauzes. Toen ik na de tweede pauze terugliep naar mijn stoel had iemand een zakdoekje met snot op mijn armleuning gedeponeerd. Ik kon maar moeilijk mijn aandacht bij het stuk houden en dacht aan het snotdoekje. Waarom zou iemand zijn gebruikte zakdoek op een stoelleuning neerleggen? Zou het echt te moeilijk zijn om hem weg te gooien of desnoods in je broekzak te proppen? En als je dat al doet, waarom zou je het niet op je eigen stoelleuning leggen? Naast mij zat niemand, dus de verkouden dader was ergens anders. De man die achter mij zat,  hoorde ik wel voortdurend hoesten en luidruchtig zijn neus ophalen, dus hij zal het wel zijn geweest. Na het stuk sprak Hans Kesting, die in zijn eentje het hele Russische proletariaat verbluffend goed had vertolkt, de zaal toe. Hij vroeg iedereen mee te doen in de Mars der Beschaving. Na zijn mededeling begon de zaal te applaudisseren. De verkouden man achter mij klapte het hardst van iedereen.

In: Parool 2 juli 2011. Eerdere columns verschenen in de bundel Van Moskou tot Medan