Jelle – krijgt een pannetje

En daar lag ik dan, halfnaakt op een picknicktafel, van mijn navel tot mijn kruin ingesmeerd met vaseline. Boven mij stond een charmante dame met een bus vogeltjeszand. Het mediacircusje rond Zomergasten is losgebarsten en de fotograaf van tijdschrift Linda vond het wel een leuk idee mij bedekt met een laagje zand te fotograferen. Zomergasten, zomer, zand, dat idee.
Vaak vinden fotografen een portret maar saai en verzinnen ze iets anders. Sommigen denken daar van tevoren over na, zoals de man van Linda, dan vind ik het geen probleem. Anderen bedenken ter plekke iets ludieks met de spullen die toevallig voorhanden zijn, zonder achterliggende gedachte. Met die laatste groep ben ik gestopt. Mijn persoonlijke dieptepunt beleefde ik met een fotograaf van de Nieuwe Revu, die mij zo gek kreeg voor de foto een natte wuppie aan een wasrek in mijn trappenhuis te hangen.
Hoe dan ook, de fotoshoot voor Linda was op Blijburg, aangezien ik een weekje logeerde in een appartement op IJburg. Ik kom vaker naar Blijburg, op de rest van IJburg was ik nog nooit geweest. Daar had ik ook geen behoefte aan: het leek mij een saaie, aangeharkte Vinex-wijk, met als bijkomend nadeel dat er altijd keiharde wind staat. Met enige scepsis betrok ik dus mijn logeeradres. In de avond klopte er iemand aan met een pannetje eten. Dit had ze nog over, of ik het misschien wilde. Ik liep naar buiten voor een wandelingetje en op de brug naar het volgende eiland kwam ik een man tegen met een gerafelde broek en een blikje Euroshopperbier. Grappig dat ze op IJburg ook zwervers hebben, dacht ik. Maar toen ik ging zitten in een verlaten café, kwam ik de man weer tegen; hij bleek geen zwerver te zijn en zat vol spannende verhalen. Ik liep verder door een straatje waar iedereen zijn eigen huis had ontworpen. Sommige waren mooi, sommige erg lelijk, maar in elk geval origineel. Niemand was opgefokt, nergens werd je van je sokken gereden, mensen groetten elkaar. De achtertuinen waren niet van elkaar gescheiden met kaarsrechte schuttingen, zoals ik had verwacht, maar liepen in elkaar over. In alle tuinen aan het water groeiden onkruid en hoog gras. Een man klom uit het water, slofte in zijn kamerjas door het onkruid en klopte bij zijn buurvrouw aan voor een glas wijn.
In Blijburg probeerde ik onder een krakkemikkige douche de vaseline en zandresten van mij af te spoelen, zonder enig resultaat overigens, en ik dacht aan het pannetje, het onkruid, de ontspannen sfeer, de kamerjas en de man met het halveliterblik bier. En ik bedacht dat ik eindelijk de gezellige Russische rafelranden had gevonden, op de meest onwaarschijnlijke plek van Amsterdam.

In: Parool 28 mei 2011. Eerdere columns verschenen in de bundel Van Moskou tot Medan

4 reacties op Jelle – krijgt een pannetje

  1. Reactie van Joepie Vogel

    Te gek, zo’n wijk met allemaal toffe gasten. Blowtje op soms?

  2. Reactie van Elisabeth

    Jelle in de Linda: ik ben heel benieuwd, nooit verwacht jou daar te vinden,je blijft me verrassen, leuk, haaha!

  3. Reactie van swaalf

    Jelle,

    Erg grappig over ons korte gesprek te lezen.

    Groeten,

    Swaalf

  4. Reactie van Els

    Wat een fijn stukje over IJburg, zo aangenaam is het dus op IJburg! Ja afgezien dan van die vaseline met vogeltjeszand, die heb ik hier nog niet ervaren.

    Groet van een IJburger

Reageren