Jelle – is een luie bluffer

Ik ben hard aan het leren voor mijn proefwerk van donderdag. Het zal er wel weer op uitdraaien dat ik op het laatste moment mijn woordjes erin probeer te stampen op het bankje voor de kamer van de conrector. Sinds januari doe ik een cursus Hindi op de donderdagavond in het Sweelinck College. Het klaslokaal, afspreken met klasgenoten om te leren voor het proefwerk (en dan niet leren), snoep eten in de pauze, het roddelen over de leraar: het is alsof ik weer op school zit.
Anders dan op de middelbare school komen alle cursisten uit vrije wil. Een taal leert je niet alleen het land beter te leren kennen, in dit geval India, en Suriname tot op zekere hoogte. Het geeft ook een inkijk in interessante verbanden met andere Indo-Europese talen als Nederlands en Russisch, en het besef dat wij allemaal bij één grote taalfamilie horen. En het zet aan tot nadenken. Zo betekent het Hindi-woord kal zowel gisteren als morgen. Dat kan ook best, want uit de context blijkt altijd wat je bedoelt. Het is mij niet gelukt een zin te bedenken waarin deze kal tot verwarring leidt.
Eerder heb ik cursussen Russisch en Bahasa gedaan, en nu zit ik in een groep die overwegend bestaat uit – al dan niet Surinaamse – Hindoestanen. Maar of ik nou in Sint-Petersburg ben, Yogyakarta, Groningen of Amsterdam, de groep bestaat altijd uit dezelfde mensen. Het is een wonderlijke universele wetmatigheid.
Je hebt de Geïnteresseerde Bejaarde, die in de zee van vrije tijd zijn hoofd steekt in een oude passie. Je hebt de  Nette Perfectionist, die de hoofdstukken in haar boek met tabvelletjes heeft onderverdeeld en consequent u tegen de leraar zegt, terwijl hij dat helemaal niet wil. Je hebt de Luie Bluffer, die steevast drie lessen achterloopt, maar dat met veel improvisatie in de conversatie compenseert.
Ten slotte heb je bij elke cursus de Gemotiveerde Afhaker. In het geval van de Hindicursus was dat de accountant Theo. Hij begon zeer gemotiveerd, vertelde hij in de pauze van de eerste les. Zijn vrouw keek elke avond Bollywoodfilms, en hij wilde wel eens weten wat er eigenlijk werd gezegd. Hij was ook de gangmaker van de groep. Leerden wij  het woordje voor ‘u’ in het Hindi, dat toevallig klinkt als aap, dan zei Theo: ‘Zo noemt mijn vrouw mij ook altijd!’
Het probleem was dat de woordjes niet in Theo’s hoofd wilden blijven hangen. Hij besteedde elke dag uren aan zijn huiswerk. Maar de woordjes gingen er niet in. Een week geleden mailde Theo dat hij – met pijn in zijn hart – niet meer naar de cursus zou komen, het lot van iedere Gemotiveerde Afhaker. Ik moet nog wel eens aan hem denken, hoe hij daar op de bank zit met zijn vrouw en naar een urenlange Bollywoodfilm kijkt, terwijl hij probeert te raden wie nou precies op wie verliefd is. Het ga je goed Theo. Tot kal.

In: Parool 28 mei 2011. Eerdere columns verschenen in de bundel Van Moskou tot Medan

4 reacties op Jelle – is een luie bluffer

  1. Reactie van Guido

    Heel herkenbaar die luie bluffer! Heb gister tot diep in de nacht, je vorige documantaire gekeken over rusland.Kort samengevat, ik vond het prachtig. Kijk nu al uit naar je verslag over India. Succes met de studie, ik blijf je volgen.

  2. Reactie van Kasih

    Mooi begin van het weeeknd! En what a weeeknd gaat het worden.. plenty to see and do and enjoy wij gaan vast sparen voor het ticket voor Mik naar Oz. (maar dan komen wij wel mee natuurlijk )Liefs!

  3. Reactie van Daan

    Ik heb je net Hindi horen spreken, wat een stoere bedoening. Ik spreek zelf japans, dat is volgens mij nog wel wat moeilijker, maar heb met jaren studie lang niet jouw vloeiendheid. Echt unbelievable.

    Over dat laatste – – het japans heeft het woord ‘kondo’ wat zowel deze keer als volgende keer betekent. Lijkt erg op ‘kal’.

    Het japans heeft meer van dat soort vreselijkheden. Het woord ‘yappari’ bijvoorbeeld betekent ja, alsnog, evengoed, uiteindelijk en nog een paar dingen.

  4. Reactie van Aart-Jan

    Nu nog Mandarijn en je bent een échte wereldburger. ;-)

Reageren