Jelle – eet een croissant

Uitgerekend de enige dag in de zomer dat de zon scheen stond ik in een lange file, op weg naar Rotterdam. Ik ben een grote fan van Rotterdam, en begrijp niet wat veel Amsterdammers tegen die stad hebben. Rotterdam heeft een haven, en een smoel. Eindelijk eens geen kleine kneuterig huisjes, zoals de rest van Nederland. Rotterdam is geen stad, maar infrastructuur, merkte Zomergast Erik van Lieshout al op in de uitzending. Van Lieshout is kunstenaar, woont en werkt in Rotterdam, en ik besloot hem daar op te zoeken. Wij troffen elkaar buiten, en zonder introductie drukte hij een croissant in mijn hand, alsof dat volkomen vanzelfsprekend was. Hij vertelde dat hij niet wilde praten, maar mij Rotterdam wilde laten zien.

Erik van Lieshout is net als Rusland: onvoorspelbaar, onaangepast, en met een geheel eigen universum met andere natuurwetten. Door dit soort mensen en landen moet je je laten meeslepen, ook al begrijp je niet alles. Ik knabbelde dus maar wat aan de croissant en wij reden (met de auto natuurlijk, niemand fietst in Rotterdam) naar het Hendrik Idoplein, waar van Lieshout bezig was met een kunstproject. Hij wees naar een huis waarvan hij de inboedel had opgekocht van een overleden bewoner. We liepen binnen bij Sjaak, ook een kunstenaar, die ons zijn nieuwe werk liet zien. We kamen langs tante Annie, die buiten op de stoep zat te genieten van de enige mooie dag van deze zomer. Zij stond erop dat wij bij haar op de thee kwamen.

Later, in de uitzending, hamerde Van Lieshout op het engagement van kunstenaars, en de band tussen kunstenaars en de samenleving. De volgende dag las ik op de voorpagina van het Parool dat de directeur van het Rijksmuseum de passage van het museum toch gesloten wil houden voor fietsers. Ik zou kunnen schrijven hoe belangrijk die route is voor alle fietsers die van zuid naar centrum gaan. Ik zou kunnen schrijven dat je talloze goede musea hebt, maar dat je maar een museum hebt met een passage voor fietsers. Dat dat het Rijks zo uniek maakt, en niet alleen haar schilderijen. Maar kennelijk is die directeur daar niet gevoelig voor (zou hij zelf wel eens fietsen door Amsterdam?), want dat is al veelvuldig genoemd in de talloze ingezonden brieven.

Dus gooi ik het over een andere boeg: de passage onder het Rijksmuseum legt een brug tussen Amsterdammers en cultuur. Dit is wat een fietser denkt die door de passage gaat: ‘Wat fijn dat ik hier weer kan fietsen! De galm, de geur, het gebouw! Moet er toch maar weer eens heen, gebruik die museumjaarkaart veel te weinig. Wat een geweldig museum!’ En dat zijn duizenden fietsers per dag. Meneer Pijbes, doe het niet voor ons. Doe het voor de kunst.

Eerdere columns verschenen in de bundel Van Moskou tot Medan

 

7 reacties op Jelle – eet een croissant

  1. Reactie van wim pijbes

    graag maak ik een afspraak om ter plaatse te laten zien hoe de Passage en toekomstige entreehaal van het Rijksmuseum er uit gaan zien (met straatmuzikanten).

    Hartelijks,

    Wim Pijbes

  2. Reactie van Cleo Campert

    Beste Wim,
    Mag ik ook mee? Ik ben een buurvrouw en zeer benieuwd wat je antwoord is voor de duizenden fietsers, die nu al jaren de best krankzinnig gevaarlijke route om het museum heen moeten volgen.
    Hartelijke groet Cleo Campert

  3. Reactie van Ferdy

    Ben benieuwd hoe zo’n entreehaal eruit komt te zien.

  4. Reactie van Esmeralda

    Als de wielen aan de wagen gotnemeerd worden zoals op de foto getoond,wordt dat vragen om problemen met die hoge snelheid.Boven het loopvlak gedeelte loop een afschuining aflopend naar binnen.Hier kan zich heel makkelijk stof en/of zand verzamelen waardoor onbalans veroorzaakt kan worden.Dit zal de wagen dusdanig doen vibreren dat deze niet meer onder controle te houden is.(zoals het zelfde effekt bij onbalans aan een nomaal autowiel).Maar goed,,er zal best wel over na gedacht zijn (denk ik

  5. Reactie van Niels

    Je kan ook een snelweg onder het museum door bouwen en honderden ondergrondse parkeerplekken maken. Dan heeft het museum helemaal niks met Amsterdam te maken.
    Misschien kan de directeur wat verder kijken dan zijn museum en snappen dat bezoeker naar de stad komen en daarin graag tijd maken voor zijn museum. Er onderdoor kunnen fietsen is typisch iets wat bij Amsterdam hoor en heeft een meerwaarde voor heel Amsterdam. Als mensen alleen in kunst geïnteresseerd zijn, dan is parkeerplekken een logica. Gelukkig zijn mensen vreemde wezens en hebben ze veel interesses. De verbazing over de fietscultuur is er daar een van.

  6. Reactie van Marc-Marie Huijbregts

    Beste Meneer Pijbes,

    Je trekt het museum meer bij de stad en de stad bij het museum. Ben net Vriend geworden van #Rijksmuseum en nu een klein beetje spijt!

    Toch grote groet,
    Marc-Marie.

  7. Reactie van neuroscientific

    Het is mijn inziens klinkklare onzin dat er een brug tussen Amsterdammers en cultuur zou worden geslagen door het openstellen van de tunnel voor fietsers. Mensen die geïnteresseerd zijn in cultuur zullen uit zichzelf naar het Rijks gaan, met of zonder fiets. Het nieuwe Rijks is fantastisch gerestaureerd en krijgt terecht accolades van de (inter)nationale pers. De helft van de 300.000 bezoekers in de afgelopen maand is Nederlands en die zijn niet afgekomen op het feit dat er een fietstunnel is. Weg met dat kneuterige, provinciale geneuzel om het recht op te eisen onder het Rijks door te mogen fietsen. Er is al lang geen verbinding meer met Amsterdam-Zuid. Het huidige museumplein heeft niet meer de kortste snelweg van Nederland. Fietsers krijgen genoeg kans om elders in Amsterdam toeristen omver te rijden en zich verbonden te voelen met hun stad en de aanwezige cultuur. Mijn voorstel zou zijn de tunnel te sluiten voor alle verkeer uitgezonderd voetgangers en de ambitieuze ingang zoals eerder gepland, alsnog te verwezenlijken. Misschien is dit te veel gevraagd voor een stad die de ambitie heeft het provinciale niveau te ontstijgen.

Reageren