Jelle Brandt Corstius – ontsnapt uit de VIP-ruimte

Het afgelopen weekend bracht ik in Warschau door, waar ik op bezoek was bij een vriend die daar werkt op een advocatenkantoor. Ik zou willen zeggen dat ik veel van Warschau heb gezien, maar dat is niet zo. Mijn kennis rond Warschau beperkt zich voornamelijk tot de verschillende VIP-ruimtes die de stad rijk is.
Het begin was nog veelbelovend. Met de vriend belandde ik in een restaurant, een voormalige slagerij. De voormalige slager had er ook een baantje gekregen: wie er steak tartare bestelt krijgt bezoek van de slager met een trolley. Voor je neus hakt hij het vlees eigenhandig tot moes. Een aardige mevrouw, misschien de vrouw van de slager, heeft ook een trolley met zelfgestookte drank in alle soorten en maten.
Maar toen was het gedaan met de eenvoudige gezelligheid. Na ons bezoek aan het restaurant zouden wij afspreken met een collega van mijn vriend, een Pool genaamd Tadeusz. Alles wat de jongen aanhad was van Gucci of Hugo Boss, en hij vertelde graag waar hij alles gekocht had. En hoeveel het gekost had. Hij had een harde en volstrekt ongeloofwaardige lach, die hij op de raarste momenten ten gehore bracht. Tadeusz nam ons mee naar een club, waar wij achterin de zaal langs een boomlange uitsmijter werden geloodst. Dit was de VIP ruimte, waar de jonge elite van Warschau rondhing. Zij keken uit over de rest van de Warschause menigte die aan de andere kant van het koord dansten.
De volgende ochtend lunchten wij in het Mariott hotel, dat Tadeusz voor een gedeelte had afgehuurd. ‘Dit is de VIP afdeling,’ was zijn toelichting. Ik deelde de tafel met twee geblondeerde en verveelde fotomodellen. Die avond sleepte hij ons mee naar twee clubs. In de laatste club was het net zo saai en nep als de andere VIP ruimtes waar ik het weekend doorbracht. Toen deed ik iets wat nooit eerder in de geschiedenis van rijk Warschau is gebeurd: ik stapte over het koord en mengde mij tussen de dansende Polen, die het aanzienlijk meer naar hun zin leek te hebben. Tadeusz, bezorgd over mijn gevaarlijke verblijf in de wildernis liep met mij mee. Hij deed alsof hij danste en liet zijn harde neplach horen, maar keek intussen schichtig om zich heen. Na ongeveer twintig seconden liep hij terug naar de VIP-ruimte, veilig aan de andere kant van het koord.
Over twee weken zal hij de bruiloft van mijn vriend bezoeken in Nederland. Hier zal hij het nog moeilijk krijgen. Ik stel voor dat Tadeusz een Japans kamerscherm meeneemt zodat hij, waar hij ook is, zijn eigen VIP-ruimte heeft.

7 reacties op Jelle Brandt Corstius – ontsnapt uit de VIP-ruimte

  1. Reactie van Justyna

    Jelle, ze hebben jou dus niet Warszawa laten zien maar "Warszafka" …
    Pozdrawiam,
    Justyna

  2. Reactie van jorn

    Is het niet aan jou de taak te vertellen dat ook voor VIPs de zin van het leven Elders ligt?

  3. Reactie van Jonathan

    "Hij had een harde en volstrekt ongeloofwaardige lach, die hij op de raarste momenten ten gehore bracht." ik lag echt krom om die ene zin ;-) zoals in dit filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=A6Al6O9oATs

  4. Reactie van Katelijne Heringa

    Grappig! Ik heb zelf ook ooit in Warschau vertoefd. Dat was toen ik op het idee was gekomen om oud en nieuw in Kiev te gaan vieren en dat ik eerst met de bus naar Warschau zou gaan en dan van daaruit met de trein naar Kiev. Al met al geen meesterlijk plan bleek onderweg, omdat de Amerikaan die ik had meegenomen ladderzat werd en in elkaar geslagen werd door ik geloof de Oekrainse douane (maar het kan ook de Witrussische douane zijn), -moraal van dit verhaal: neem nooit een Amerikaan mee naar het wilde oosten- maar goed…. Zo kwam het dat ik met Kerst in Warschau verzeild was. En stomkop die ik was, had ik er niet bij stil gestaan dat al-les maar dan ook al-les in Warschau dicht is rond Kerst. Alles behalve Macdonalds en de stationsrestauratie (die een stuk leuker bleek te zijn dan de MacDonalds) en waar ik een paar dagen met zwervers en dronkelappen heb doorgebracht. Al met al was dat nog een van de leukste onderdelen van de reis… ;-)

    Overigens woon ik nu met mijn gezin in Soedan. Ook een verhaal apart. Ik vermaak me hier prima en herken goed wat je zegt over het voorspelbare van Nederland. Dat is ook wat ik mis in het vaderland. Hier is elke dag weer een avontuur…!

    Ga je nu een serie over Adis Abeba maken? Ik hoop het! Dan wil ik graag meedoen aan een serie over Khartoem!

  5. Reactie van ida & dactyl

    Waar in Nederland het motto 'doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg' geldt, de SUV bezitters extra belasting moeten betalen om de minder bedeelden minder minder bedeeld te laten zijn, daar geldt voor Polen en met name Warschau 'wie het breed heeft, laat het breed hangen'. Dat daardoor het nieuwe kapitalisme juist door het proletariaat omarmt wordt is een bijkomend verschijnsel. Rangen en standen zijn in Polen historisch ingekapseld en je kunt het deze nieuwe rijken niet kwalijk nemen zich koning te rijk te wanen in de VIP-ruimtes van het Warschause uitgaansleven… Groetjes uit Warschau, Ida Rust

  6. Reactie van Alice

    Weer 4 hele leuke filmpjes, ik vind Alex erg knap dat hij de weg door het dolohof zo snel heeft gevonden. Het ziet er voor een kind van nog geen drie jaar erg ingewikkeld uit. Alex bestudeert het dolohof grondig voordat hij begint te tekenen.Nova is een gezonde eter, daar kan Alex nog iets van leren. Alex gaat ook steeds meer over in de Engelse taal. Dat wordt zo te horen zijn moedertaal.

  7. Reactie van Ayhan

    Wat ontzettend leuk dat een jonge knul dit oppkat en ook hoe hij dat doet: is het tijdperk van de commercieble yuppen eindelijke voorbij? Nemen jonge mensen het vaandel nu dan toch nog over? Ik hoop het zeer.

Reageren