Jelle – blijft logeren

De laatste keer dat ik op een politiebureau zat was op de Nieuwezijds Voorburgwal. Iemand had mijn auto geraakt en was doorgereden. De wachtruimte was leeg, op een jongen die in de war leek. Een politievrouw gaf hem een kopje chocolademelk. Hij zat wel vaker in de wachtruimte, vertelde ze mij. Zonder reden, gewoon om zien wat voor volk er binnen komt lopen. Wat een geweldig land is Nederland toch, dacht ik toen. Hoeveel politiebureaus in de wereld zouden er zijn waar verwarde jongens zomaar aan kunnen waaien voor een kopje chocolademelk.

Dit keer was ik in een politiebureau in een klein stadje in het noorden van Bihar. Tot een paar jaar geleden was Bihar een van de armste en meest gewelddadige staten van India. Nu groeit de economie er als kool en kan je gewoon over ’s avonds over straat zonder gekidnapt of beroofd te worden. Ik stond op het punt om naar een ander stadje door te reizen, maar besloot nog even een kopje thee te drinken bij het plaatselijke politiebureau. Dat soort dingen kunnen nooit kwaad is mijn ervaring. Tot mijn verbazing was de commissaris net zo oud als ik. We hadden een beleefd gesprek over de kidnapindustrie. Er bleek een lucratieve handel te zijn geweest in gekidnapte mensen, die werden doorverkocht aan anderen, die nog meer losgeld vroegen. Ik vertelde hem over de Nederlandse Hindoestanen, waarvan de meesten oorspronkelijk uit Bihar komen. Hij hoopte dat ze weer terug zouden komen en geld zouden investeren.

Toen de thee op was vroeg de commissaris ineens: ‘Ik heb ook een coffee table book, wil je het zien?’ Lichtelijk verward bladerde ik door het boek, de commissaris bleek een amateur fotograaf te zijn. Intussen waren we al een uur aan het praten en werd het al donker. Het was tijd om te gaan, ik had nog een lange rit voor de boeg. ‘Waarom blijf je niet hier slapen,’ stelde de jongen voor. Hij liet mij een enorme logeerkamer zien die aan het bureau vastzat. Ja, waarom niet?

De avond brachten wij door in de tuin, zittend in de kou bij een vuurtje, met een glas whiskey, gepofte rijst en harde Bollywoodmuziek. Twee politiemannen stonden op wacht. Later kwamen een groepje Bihari’s erbij zitten. Wat bleek: zij woonden vijf uur rijden verderop, hadden gehoord over ons feestje in de tuin en hadden impulsief besloten om naar ons toe te komen. Ik vertelde over de raamprostituees, die de buren waren van het politiebureau op de Nieuwezijds. Zij dachten dat ik een grap maakte en moesten lachen. De volgende ochtend werd ik wakker in de mooie kamer. Ik probeerde mij voor te stellen dat een Indiase journalist op bezoek gaat bij een Amsterdam politiebureau, en de commissaris hem uitnodigt om te blijven logeren. Het kan altijd nog beter dan een kopje chocolademelk.

1 reactie op Jelle – blijft logeren

  1. Reactie van Casper

    wat heb jij een fantastisch vet leven

Reageren