Jelle – vraagt de weg

‘Hoe kom ik naar de oude kerktoren?’, vroeg ik aan een man die de straat aan het vegen was. ‘Daar beneden,’ was het antwoord. Daar had ik al door, de toren stak boven de andere huizen uit, beneden in de vallei. Ik vervolgde de weg omlaag en kwam terecht bij de eerste splitsing.

De weg wijzen is een kunst, daar ben ik intussen wel achter. Zelden komt het voor dat mensen je op een begrijpelijke manier de weg kunnen wijzen, is mijn ervaring. Het eerste type wegwijzers zijn zoals de veger. Wat een rare vraag, zie je hem denken. De stad ligt natuurlijk beneden! Dat je onderweg zes keer moet kiezen bij een splitsing ziet hij niet als een keuze, want hij loopt dat stuk al zijn hele leven.

Dan heb je de mensen die zich maar gedeeltelijk in de vreemdeling kunnen verplaatsen. Ooit reed ik naar Hellevoetsluis, waar Vincent Bijlo op zou treden in theater De Twee Hondjes. Ik vroeg een passant de weg en kreeg het antwoord: ‘Naar pizzeria Dave rijden en dan naar links richting het Albeda-college, het bijgebouw’.’ Kennelijk kon de man zich voorstellen dat ik nog nooit had gehoord van de Twee Hondjes, maar pizzeria Dave te Hellevoetsluis, die kent iedereen toch? Veel te laat liep ik de Twee Hondjes binnen, de voorstelling was al begonnen. Het was een beetje gênant want ik zat op de eerste rij. Maar Vincent Bijlo is toch blind, dacht ik opgelucht. Maar na afloop sprak ik hem, en het eerste wat hij zei was: ‘Jij was die laatkomer he?’

Tenslotte heb je nog de gevaarlijkste groep wegwijzers: de mensen die zelf de weg ook niet weten maar je niet willen teleurstellen. Die ben ik veelvuldig tegengekomen in Indonesië, waar je nou eenmaal geen nee hoort te zeggen. Als je tien keer de verkeerde kant op bent gestuurd krijg je een geoefend oog voor dit soort lieden: de twijfelende manier waarop zij wijzen, of de vage instructies. Als je eenmaal hebt begrepen dat ze je de verkeerde kant op wijzen wordt het nog ingewikkelder. Je wilt de beste man ook niet teleurstellen. Je kan niet subiet naar links lopen als iemand je zojuist naar rechts heeft gewezen. Dus loop je eerst naar rechts, om in een lange bocht weer om te keren.

In India ben ik dit soort wegwijzers gelukkig nog niet tegengekomen. De kerktoren heb ik natuurlijk nooit gevonden. Wel een agressieve aap die vanalles uit een boom aan het gooien was in de richting van een andere aap, haar man wellicht. Aan het eind van de weg stond een Boeddhistische tempel. Ook goed.

3 reacties op Jelle – vraagt de weg

  1. Reactie van Sevgi

    Spandoek ligt klaar. Ik heb m’n beddegoed geroeffd en ergens een paar flinke takken vanaf gezaagd. Wellicht dat Cadel toch een schouderklopje krijgt van me zodra ik em zie. Hij heeft de regenbookkleuren met klasse vertegenwoordigd dit jaar.

  2. Reactie van Kris

    Op de markt in San Sebastian vroegen wij de weg naar het postkantoor aan drie oude mannetjes. Ze begonnen met elkaar te discussiëren en verschillende kanten op te wijzen. Er kwamen nog een paar mannetjes bijstaan en de er werd nog drukker gepraat en gewezen. Naar ons werd niet meer gekeken, dus zijn we zelf maar verder op zoek gegaan naar het postkantoor. Toen we een half uur later nadat we bij het postkantoor in de auto langs de markt reden stonden ze daar nog steeds te roepen en te wijzen..

  3. Reactie van Kris

    Op de markt in San Sebastian vroegen wij de weg naar het postkantoor aan drie oude mannetjes. Ze begonnen met elkaar te discussiëren en verschillende kanten op te wijzen. Er kwamen nog een paar mannetjes bijstaan en er werd nog drukker gepraat en gewezen. Naar ons werd niet meer gekeken, dus zijn we zelf maar verder op zoek gegaan naar het postkantoor. Toen we een half uur later nadat we bij het postkantoor in de auto langs de markt reden stonden ze daar nog steeds te roepen en te wijzen..

Reageren