Artyom

Ik loop voor het Van Gogh-museum. Een toerist vraagt of ik zijn zes euro parkeergeld kan pinnen, contant doet de machine niet aan. Ik pin zijn parkeergeld, hij wil mij tien euro geven, maar ik heb geen wisselgeld. Hij wil mij alsnog de tien euro geven. Ik stel hem voor van het wisselgeld twee espresso’s te drinken in een koffietentje op het Museumplein. Tijdens de espresso vraag ik hem naar zijn Russische accent, en hij schakelt over van gebroken Engels in een grappig soort Russisch. Hij blijkt Artyom te heten, twintig jaar oud. Zijn ouders zijn net als miljoenen andere Russische joden naar Israel geëmigreerd in de jaren negentig. Hij is nu op verlof van het Israëlische leger en vloog speciaal naar Nederland om het Van Gogh te bezoeken. De afgelopen weken vocht hij in Gaza.

Hij wordt emotioneel, zijn Russisch begint nog meer te rammelen. Hij begrijpt niet dat Israëlische soldaten in het Westen worden afgeschilderd als monsters. Tijdens de inval is zijn 24-jarige vriend doodgeschoten door een scherpschutter die in een schoolgebouw zat. Het gebouw was niet gebombardeerd omdat er kinderen in zouden zitten. Hij vertelt over Palestijnse kinderen die Hamas in de schouder schiet en vervolgens voor de camera trekken. Hij lijkt blij dat hij eindelijk zijn verhaal kan doen. Als de koffie op is sluit hij aan in de rij van het museum. ‘Ik droom al weken over Van Goghs Zonnebloemen.’ En, bij het afscheid: ‘Zou je mijn verhaal aan zoveel mogelijk mensen kunnen vertellen? Het maakt mij niet uit of ze het met mij eens zijn, zolang ze het maar eens horen.’ Bij deze Artyom.

7 reacties op Artyom

  1. Reactie van willem Bant

    Wij horen alleen maar zielige verhalen van Israel! Hoeveel onschuludige kinderen heeft deze moordenaar vermoord? Ik heb laatst twee israelische toeristen de weg gewezen op centraal. Ze moesten naar de dam. Heb ze met het pontje het ij over gestuurd!

  2. Reactie van Roel Kingma

    Mijnheer Bant, u begrijpt de kern van het stukje van Brandt Corstius niet…en wat een moedige daad: iemand de verkeerde kant op sturen. U lijkt wel een verzetsstrijder: “wo. isst der Bahnhof, do isst der Bahnhof.”

  3. Reactie van wim

    Willempie! trots toch om ze het pontje op te sturen. Laat je nakijken suffie.
    JBC is juist iemand die absoluut niet alles zo maar neerschrijft
    Ga je schamen!

  4. Reactie van Jaap Mulder

    Do ist die Banhoof!!

  5. Reactie van Frans

    Als ik moet kiezen kies ik toch maar voor de mensen uit Israël. Je zal er maar wonen met buurlanden en terroristen die maar één ding willen: “Dood aan de Joden”.

  6. Reactie van Alexander

    Mijn leraar scheikunde vertelde eens -meer bepaald 20 jaar geleden, wel een andere tijd- trots dat hij Duitsers (en die zijn er zin de zomer bij de Friese afvaartplaatsen altijd in groten getale) de verkeerde kant uitstuurde.

    Dat vond ik toen al zo kinderachtig: als ik hem zag, dacht ik altijd “die man heeft nog meer problemen met Duitsers dan wij; en hij is niet eens joods!”

    Chag Sameach

  7. Reactie van Ron

    Ach ik ben zelf eens door een medelander met een schijnheilige glimlach de verkeerde richting opgestuurd. Flauw idd. maar had erger gekund, want als ze in groepen zijn ..

    Verder moeten wij oppassen met vooringenomenheid. In het Midden Oosten heerst nu eenmaal het recht van de sterkste of moet ik zeggen van de meest bloeddorstigen. Er valt niet op morele gronden daar een superieure kant te kiezen.

Reageren